Home

Islami

   Kur'an

   Hadith

   Ramazan

   Falja/Namazi

   Haxhi

Vajza Muslimane

Familja
Edukimi i Femijeve

Faqa e Femijeve

Shkence

Shendeti

Kuzhina

Arti Islam

Lirika

Kendi i Librit

Links

Kuiz
Fjalori i Faqes

Per Burimi.net

Kontakto Burimin

Ne Emer te Allahut, Meshiruesit, Meshireberesit

"Më dhemb sikundër të më heqin lëkurën nga trupi!" 

Intervistë me njërën nga vajzat e mbuluara, e cila u ndalua te ndjeke studimet per shkak te mbuleses ne shkollen e mesme te gjuheve te huaja ne Tirane, Shkurt 2001 [Lexo me teper per ngjarjen]

Pyetja: Cilat janë fillesat e besimit tënd?
Pergjigja: Fillesat e besimit tim i përkasin tetëvjeçares. Isha në klasë të VII-të kur vëllai im, i cili kishte filluar të praktikonte Islamin më foli mbi të. Isha e vetmja në familje që synova besimin e qartë dhe të pastër, fenë reale, larg supersticioneve, larg mitologjive apo irrealitetit. Ende nuk kishte arritur kjo nivelin zbatues, por mbetej në nivelin e besimit të zemrës. Pas fitimit të konkursit në shkollën e mesme "Asim Vokshi" u vendosa në konvikt, ku pashë se shumë vajza praktikonin besimin Islam. Besimi ishte rrënjosur tek unë, ajo që kërkoja tashmë ishte të mos mbesja muslimane vetëm me zemër, por të inkuadrohesha edhe në vepra. Nëse nuk mund të veprojmë nga besimi vetjak, ku qëndron rëndësia e të thënit se kemi besim? Fillova praktikimin e namazit, I cili për mua ishte mbështetje shumë e madhe duke më ndihmuar përballimin me sukses të largimit nga prindërit që në këtë moshë. U dhashë pas leximit, sepse ky ishte obligim në Islam. Rezultatet në shkollë I kam pasur të larta. Krahas kësaj I kushtova rëndësi forcimit të karakterit tim. Di se të përballosh jetën duhet të jesh I fortë dhe jo I keq. Dhe di se nëse të tjerë do të mendonin sikundër unë, jeta vetë do të ishte më e lehtë për gjithsecilin. Kam qënë dhe jam e vendosur dhe e bindur në vërtetësinë e asaj që kisha zgjedhur. Ndjeja përgjegjësi dhe ndjeja se mungesa e kësaj ishte një nga problemet më kryesore të brezit tim. 
Pyetja: Kur vendose të mbash mbulesën Islame?

Pergjigja: Një javë para Vitit të Ri. Isha në shkollë.
Pyetja: Cili ishte reagimi i prindërve?
Pergjigja: Para se të shkoj në shtëpi erdhi babai në Tiranë. Nuk i bëri përshtypje shamia ime dhe nuk reagoi. Pas vajtjes në shtëpi babai vetëm një herë e përmendi çështjen e mbulesës sime. Duke më kujtuar mundësinë e presioneve nga paragjykimet sociale këshilloi ta heq, por ishte sërish i qetë. Në shkollë erdha me shami.
Pyetja: Kur u bënë serioze problemet me prindërit?
Pergjigja: Kur kjo veshje u bë problematike në shkollë, nga ana e drejtorit. Unë mendoj se ashtu sikundër ndaj nesh, edhe ndaj prindit tim është ushtruar presion psikologjik.
Pyetja: Ku e bazon këtë?
Pergjigja: Nuk kam qënë prezente në të gjitha bisedat e drejtorit me prindin tim, por gjithsesi them se telegrami me të cilën prindi im u njoftua nga ana e drejtorisë të vinte urgjentisht në Tiranë, ishte I shkruar në mënyrë jonjerëzore dhe kjo sigurisht që shkaktoi reagim tek prindi im. Kjo nuk ishte diçka që u zbatua vetëm tek unë. Edhe prindërit e vajzave të tjera u njoftuan në të njëjtën mënyrë. Nëna e njërës prej nesh mendoi për vdekjen e mundshme të vajzës. Së dyti mendoj se im atë është vënë direkt apo indirekt para presionit për humbjen e sigurtë të shkollës sime. Personalisht mendoj se prindërit nuk janë të irrituar, por të shqetësuar dhe them se mbarëvajtja e kësaj çështjeje në shkollë do t'I sistemojë edhe problemet me ta.
Pyetja: Shihet qartë se keni pasur edhe probleme me shkollën. Mund të na tregoni diçka më gjerë?
Pergjigja: Në shkollë asnjë nga mësuesit që më japin mësim nuk më nxorri probleme, madje disa edhe më përkrahën. Edhe shokët e mi nuk kanë qënë kundër, madje ata për mua dhe dy shoqet e mia, bojkotuan edhe orët e mësimit në shenjë proteste. Ishte drejtori si epror, I cili më nxorri jashtë mësimit, tepër I revoltuar. Ai më kishte paralajmëruar se do të më përjashtonte po të vendosja shaminë, por unë e shihja këtë si një të drejtë timen dhe privimin nga ajo si një padrejtësi. Nuk isha ndeshur ndonjëherë me kushtetutën shqiptare kaq hapur për një problem konkret timin. E kam konsideruar veten si një qytetare shqiptare me të drejtën që të përfitoj nga ligjet e shtetit tim, konkretisht Neni 24 në lidhje me lirinë e fesë dhe Neni 57 në lidhje me të drejtën e arsimimit. 
Pyetja: Thatë që rregullorja nuk paraqiste problem. Përse atëherë nuk është kështu tani?
Pergjigja: Në rregulloren e miratuar prej nesh thuhet se veshja duhet të jetë e përshtatshme. Drejtoria me qëllimin e vetëm që të na pengojë nga rruga jonë, një e drejtë e ligjshme, manipuloi duke shtuar në rregulloren e shkollës tek fraza "veshje e përshtatshme" - frazën "jo minifunde, kanatiere, shami. Dy të parat duket se janë shkruar thjesht si justifikim për t'I ndihmuar drejtorisë në realizimin e qëllimeve të saj. 
Pyetja: Po dikasteret përkatëse si kanë reaguar?
Pergjigja: Ata na kanë përkrahur nga pikpamja ligjore, por asnjë lëvizje nuk është bërë praktikisht nga ana e tyre.
Pyetja: Si I mendon ditët që do të pasojnë?
Pergjigja: Të vështira. Por jam e gatshme dhe e vendosur të përballoj gjithçka për të fituar të drejtën time.
Pyetja: Tani një pyetje më personale. Ç'vend ka mbulesa tek ti?
Pergjigja: Është pjesë e imja, pjesë e vetes sime dhe identitetit tim. Më dhemb me shumë se sa lëkura sikur të shkulej nga trupi. Duke mos qëndruar vetëm tek vetja ime, mbulesa ka një ndikim në pjekurinë e vajzës. Ajo e ndihmon atë të ndjehet subjekt dhe jo objekt. Unë them se njerëzit nxjerrin përfundime duke u nisur përgjithësisht nga vetet e tyre. Unë nuk e shoh mbulesën si privim të realizimit të vetvetes. Për mua është shumë e natyrshme, madje më ndihmon. Besoj se mbulesa ka edhe funksion edukativ, sepse ai I vendos në kanalet e duhura marrëdhëniet midis njerëzve. Besoj gjithashtu se kohën që shpenzojmë poshtë e lart për të zgjidhur atë që vetvetiu është e zgjidhur, do të bënim mirë t'ia kushtonim edukimit të gruas, sepse gruaja është gjysma e shoqërisë dhe gjysma tjetër rritet prej saj. Gruaja duhet të gjejë vendin që i takon, pa qënë e detyruar të heqë dorë nga feminiteti në këmbim të një qetësie që është e drejtë e saj dhe njëkohësisht pa u kthyer në lodër. Thuhet në Islam: "Një komb prishet atëherë kur prishet gruaja e atij kombi". Kjo sigurisht do të thotë se nëse duam ta përmirësojmë atë, duhet t'ia fillojmë nga gruaja dhe ngritja e dinjitetit të saj. Por e gjithë kjo nuk mund të marrë kuptim pa besimin, që sot është lënë pas dore. Unë them se besimi zë fill në thellësitë e shpirtit dhe është besimi që i jep forcë njeriut të përballojë jetën e tij, vështirësitë dhe ecjen përpara.